Нұр шашып, ақ жүзің айдан жарық,
Қуыршақ айнаңды алып,
Өз ұяң, өз үйіңде, еркем,
Өсіп ең жайраң қағып.
Қалайша тағындың ақ орамал?
Мен тұрмын қайран қалып.
Білмеуші ең қиын іс дейтінді,
Қимайтын едің түскі ұйқыңды,
Бүлдіршін едің сүп-сүйкімді,
Сүп-сүйкімді…
Жат елге келін кеп,
Көздері мөлдіреп,
Анасын сағынып тұр…
Жүрегі елжіреп,
Бейтаныс біреуді
“Әке” деп ол атап тұр…
Қыз едің аңқылдақ,
Ал қазір тұр жылап,
Не болды саған бүгін?
Сүйрейтін бақытқа
Әр кеште, әр таңда,
Осы ару, соны ұмытпа,
Соны ұмытпа, досым.
Келіншектің жүрегі әлі бала емес пе?
Бала емес пе?
Жас кездегі жеңешесін алады еске, алады еске…
Аңсайды өзі туған даласында,
Алайда таңдап сүйген жары осында,
Бақыт пен қимастықтың арасында
Жүреді жүрегі
